Links

Addy de Ruiter op LinkedIn

ManagementSite auteurspagina

NieuwOrganiseren Column

  +31 (0)6 513 19 299

Meest gelezen
Kies het focusgebied en lees er meer over in de Blog Posts
Licentie
Meest recente Posts
Laatste reacties
    * Hoe een heftruck tot een ander inzicht kan leiden

    Ik sprak recentelijk een transportondernemer, die zijn hart luchtte over de regeldrift in zijn branche. Hij had net met een groot deel van zijn chauffeurs een eendaagse 'heftruck herhalingscursus' gehad. Als werkgever is hij wettelijk verplicht iedereen die weleens een heftruck bestuurd bij het laden en lossen, een basisinstructie 'veilig werken met een heftruck' te geven. Hoewel het gezellig was, had het ook de nodige kosten met zich meegebracht. Kosten waarvan hij de toegevoegde waarde sterk betwijfelde. En dat in een tijd met zeer lage marges!

     Transporteurs moeten aan de Arbeidsinspectie kunnen aantonen, dat iedereen die (incidenteel) een heftruck bestuurd een basiscursus gevolgd heeft en vervolgens iedere 5 jaar een herhalingscursus 'om de opgedane kennis niet verloren te laten gaan'. Tijdens die basis- en herhalingscursus draait het om zaken als veiligheidsprincipes, het inschatten van afstanden en de rijklaar controle op de heftruck. Uiteraard is er een breed scala aan opleiders voor deze cursussen, met bijbehorend certificaat van de overheid.


    Waar de ondernemer zich specifiek over opwond, was de achtergrond van de docent van de georganiseerde 'In Company' cursus. Die bleek zelf wel heel weinig praktijkervaring te hebben!?! Het ging deze transportondernemer niet om het belang van veilig werken. Dat was hem helder. Maar om het gebrek aan stimuleren van de eigen verantwoordelijkheid. Als je dagelijks met een grote truck rondrijdt, kun je dan ook niet veilig tussendoor met een heftruck omgaan? Natuurlijk voelde hij de morele verantwoordelijkheid voor een veilige werkomgeving voor zijn medewerkers en zijn medewerkers voelden dat ook voor hun collega's. Maar hij bespeurde bij zichzelf en zijn medewerkers op deze trainingsdag door de hele situatie toch een gevoel van teleurstelling en afkeer. En dat is logisch, want als je wettelijke verplichtingen handhaaft door een niet- terzake kundige op vakmensen af te sturen, neem je hun vakmanschap niet serieus en maak je het certificaat tot een 'pretbriefje'. Je loopt uiteindelijk zelfs het gevaar dat iemand zich achter de regels van bovenaf verschuilt en zelf niet meer nadenkt. En dat is precies wat deze transportondernemer niet wil. Zijn bedrijf heeft al decennia lang andere kernwaarden: vakmanschap en betrokkenheid. Waarom dergelijke ondernemingen controleren en opzadelen met dit soort ballast als zij nooit problemen hebben of ongelukken veroorzaken?

     

    Dat deed me direct denken aan de resultaten van een onderzoek van een half jaar geleden (Min van SZW, juli 2011, zie hun website) naar het certificaat 'Kraanmachinist'. Het onderzoek richtte zich op de exameninstellingen en de certificerende instellingen van die exameninstellingen (klinkt wat dubbel, maar zo werkt dat anno 2012). Een van de constateringen was, dat examinatoren helemaal geen werkervaring of opleiding op het gebied van hijskranen bleken te hebben. Een examinator bijvoorbeeld had alleen maar een secretaresseopleiding. Het ministerie meldt overigens, dat “de certificerende instellingen begonnen zijn verbeteringen door te voeren”. Gelukkig maar!

     

    Bovenstaande zaken zijn twee mooie voorbeelden van een oude manier van denken, waar we van af zullen moeten als we sterker uit de crises willen komen. De kade gaat het schip keren als we niet oppassen. Het oude denken is gebaseerd op een mechanistisch wereldbeeld en heeft ons de afgelopen periode veel welvaart gebracht. Maar dergelijke verouderde structuren in stand houden, kunnen we ons niet meer veroorloven. Het maakt alles onnodig duur en irriteert vakmensen ook nog eens. Dit denken belemmert ons dus vanuit economisch - en sociaal perspectief.

     

    De twee bovenstaande voorbeelden van controle en 'controle op controle' leiden tot kosten die de diensten van bedrijven extra prijzig maken, zonder dat daar evenredige waarde tegenover staat. En dat komt de nationale - en internationale concurrentiekracht niet ten goede. Daarbij komt dat het stoppen van de handhaving op deze manier, de overheidsuitgaven sterk zullen doen dalen. Economisch gezien dus alle reden om het anders in te gaan vullen.

     

    Vanuit sociaal perspectief belemmert dat oude denken het respect voor vakmensen en beperkt dit het nemen van verantwoordelijkheid voor het eigen gedrag. Wetenschappelijk is al lang geleden aangetoond dat autonomie en ruimte voor vakmanschap de twee ingrediënten zijn die de betrokkenheid en loyaliteit versterken en de productiviteit doen toenemen. En dat is precies wat we nodig hebben in deze tijd.

     

    Een mooi moment om afscheid te nemen van die oude manier van denken en doen. Het heeft zijn beste tijd gehad en het belemmert de economische vooruitgang en sociale innovatie. Nog los van het feit dat we het niet meer kunnen betalen. Dat afscheid nemen vraagt wel om lef en leiderschap, in organisaties zelf en op maatschappelijk niveau. Lef om te veranderen, om ruimte te geven aan  en vertrouwen te hebben in mensen. En het potentieel van die mensen meer te benutten, op een evenwichtige manier in nieuwe structuren.

     

    Het goede nieuws is dat het loslaten van de oude structuren ruimte geeft aan vakmensen. Bij ruimte voor vakmanschap hoort het leren van de fouten en het continu verbeteren van de werkwijze. Maar ook het verantwoording afleggen en alleen datgene controleren dat aantoonbaar waarde toevoegt aan het uiteindelijke resultaat.

     

    Het is geen keus, we kunnen het niet meer betalen. Het moet echt anders: iedereen weer zelf verantwoordelijk maken voor het eigen gedrag en verantwoording laten nemen. Gebaseerd op een minimale set aan regels en gebaseerd op vertrouwen, totdat je aantoont hier niet mee om te kunnen gaan.

     

    Controle en 'controle op controle' op maatschappelijk - en organisatieniveau effectiever toepassen. En daarmee meer met minder bereiken. Wordt het leuker en meer concurrerend. Waar een crisis al niet goed voor is!

     

    Addy de Ruiter – Business Manager en Sparringpartner. Specialist in het leidinggeven aan professionals. Helpt organisaties om hun prestaties te verbeteren door het in balans brengen van de 'harde' en de 'zachte' kant van leidinggeven. Menskracht verbinden voor harde resultaten. Zie www.fidesnexus.nl.´╗┐

    Reacties

    Hilda Bolhuis op 26-03-2013 21:57

    Beste Addy,

    Goed om alles eens scherp te zetten, maar helaas staan er een paar onwaarheden in je verhaal. Er staat nl. nergens in de wet dat heftruckchauffeurs een basiscursus moeten volgen En er staat ook nergens dat er iedere vijf jaar een opfriscursus gevolgd moet worden. Wel staat in de wet dat er aantoonbaar gedegen instructie moet worden gegeven en dat de heftruckchauffeur aantoonbaar vakbekwaam moet zijn. Hoe dat in te vullen is aan de werkgever zelf ! Er is dan ook geen certificaat dat uitgegeven wordt door de overheid.

    De wet geeft werkgevers veel vrijheid om het een en ander zelf in te vullen, afhankelijk van de situatie c.q. risico's binnen het bedrijf. Ik kan me echter voorstellen dat het voor werkgevers lastig is om een goede opleider te vinden, die de regelgeving en de mogelijkheden goed uitlegt.

    Commentaar
    Jouw naam/bijnaam
    Website url
    E-mail
    Dit is een verplicht veld